De Kwantumsprong

 

Beste,

Een tijd geleden downloadde u het essay "De Kwantumsprong". Langs deze weg hou ik u op de hoogte over mijn opinies aangaande de communautaire situatie.

- De échte agenda van Elio Di Rupo
- De Kwantumsprong
- Verspreid het woord

Strijdlustige groeten!

Brecht Arnaert
Brecht Arnaert

Facebook Tumblr Twitter Linkedin Blogger Google+

De échte agenda van Elio Di Rupo

Op dinsdag 10 januari stond in De Standaard te lezen dat Di Rupo-I Artikel 195van de Grondwet voor één legislatuur buiten spel zal zetten. Voor wie geen kaas gegeten heeft van constitutioneel recht: Artikel 195 is een provisie die stelt dat geen grondwetswijziging mag worden doorgevoerd zonder het uitschrijven van nieuwe verkiezingen. Dit om te voorkomen dat een regering – die zich net moet houden aan die grondwet – autocratisch zou worden en de grondwet zou herschrijven naar eigen goeddunken.

Die democratische waarborg is nu dus naar de prullenmand verwezen. Door het herzienbaar stellen van artikel 195 in de vorige legislatuur kan Di Rupo-I naar hartelust sleutelen aan de wet der wetten, zonder dat een nieuw parlement die grondwetswijziging moet goedkeuren. Er zijn dus geen verkiezingen meer nodig. Wie de procedure voor herziening van grondwetsherzieningen – dus mét verkiezingen om de wijzigingen voor te leggen aan de burger – zelf  voor herziening vatbaar verklaart, zegt eigenlijk “fuck you” tegen de burger: wij passen die grondwet aan, en u heeft daar niets meer over te zeggen.  

Theoretisch zou deze regering de grondwet zelfs zo kunnen aanpassen dat ze de legislatuur verlengt van vier tot zes of tien jaar, of, waarom niet: voor eeuwig. Dat “men dat wel niet zal doen” is maar een mager verweer. Wat de intenties van onze politieke klasse zijn is naast de kwestie. Het pure feit DAT men in de mogelijkheid verkeert om het te doen, daar gaat het over: de burger is overgeleverd aan de welwillendheid van de staat. En dat terwijl grondwetten er net gekomen zijn om het omgekeerde te bewerkstelligen. Een staat die voor zijn macht niet afhankelijk is van zijn burgers, maar van zichzelf, is een totalitaire staat.

Ik gebruik het woord totalitair niet lichtzinnig. Dit regime heeft er namelijk alle, maar dan ook alle trekken van mee: propaganda (cf.de enorme desinformatie georganiseerd door onze Vrij Rode Televisie en de censuur van lezersreacties op de fora van onze kranten, de “verpulping” van Radio 1 én zelfs Klara!), politieke processen en opiniedelicten (cf. het CGKR en het proces tegen het Vlaams Blok), broodroof voor wie de officiële ideologie niet volgt (cf. het ontslag van Herman De Bode bij McKinsey, van Frank Thevissen bij de VUB, en de uitrangering van Roger Van Houtte bij de Gazet Van Antwerpen), een gepolitiseerde justitie (cf. Fortis-dossier en de miraculeuze onschuldvan Leterme), een cultureel hegemonisch apparaat (cf. De Koning Boudewijn Stichting en de vele propagandaprojecten die zij steunt, waaronder Belgavox), het propageren van individuele zelfopoffering voor het groter geheel (cf. de openlijk geroemde compromisbereidheid van deze onderhandelaars), en instituties voor het kanaliseren van het ongenoegen van de bevolking (cf. onze volstrekt machteloze volksvertegenwoordiging, zie daarvoor mijn bijdrage in het boek De Vlaamse Republiek). Voor wie nog overtuigd moest worden van het feit dat België een totalitaire staat is: ziedaar uw bewijs. 

Het zal overigens niet lang meer duren voor de Vlaming ook fiscaal aangepakt wordt, en u als burger per definitie een crimineel zal zijn tot u het tegendeel bewijst. Nu al geldt voor sommige fiscale maatregelen de theorie van de omgekeerde bewijslast, en aangezien er nooit ambtenaren genoeg zijn om alle belastingplichtigen te controleren, zal ook hier meer en meer willekeur gaan heersen. Heeft u een politieke mening? Dan kunt u maar beter uw belastingformulier correct ingevuld hebben. Met de Franstalige socialisten aan het roer en een gewillige syndicalist zoals Vanackere op het departement Financiën staan fiscale executies voor de deur. Zeg dat ik het u gezegd heb.

Maar nog het meest zorgwekkende is dat de Vlaming – door de vele propaganda natuurlijk – niet eens doorheeft dat op dit eigenste ogenblik zijn hoofdstad aan hem ontstolen wordt. Eén van de onderdelen van het regeerakkoord – en dit staat letterlijk te lezen – bestaat er namelijk in dat de zes faciliteitengemeenten rond Brussel in één administratief verband ondergebracht worden, dit “in samenhang” met Brussel. Flou geformuleerd natuurlijk, zodat "onze" onderhandelaars het in de Vlaamse pers kunnen verkopen als “iets dat nog uitgewerkt moet worden”, maar waarover bij de Franstaligen niet de minste twijfel bestaat: deze gemeenten worden territoriaal bij Brussel gevoegd. Dit wordt zelfs in de Grondwet gebetonneerd.

Foto rtbf.be. Het Vlaams-Brabantse Sint-Genesius-Rode maakt op deze kaart deel uit van het Brussels Gewest, zo is er meteen een corridor naar Waals-Brabant ...

In een artikel uit 2008 waarschuwde ik al voor het gevaar van territoriale toegevingen, omdat de Franstaligen sinds 2005 het geweervan schouder hebben veranderd. Zij hebben al veel langer door dat de Vlaamse publieke opinie de officiële Belgische ideologie niet meer volgt en er dus een moment zal komen waarop de Vlamingen hun rechten opeisen. Dertig procent voor N-VA tot daaraan toe, dat kan het systeem wel aan, maar eens de publieke opinie de propaganda doorziet, dan is het hek van de dam. Zij hebben al lang aanvaard dat België uit elkaar valt, maar in tegenstelling tot de Vlamingen – het naïefste volk ter wereld – zijn zij al lang bezig met HOE België dan wel uit elkaar moet vallen. De jongste territoriale onderhandelingen – ogenschijnlijk niet zo ernstig - moeten in dit licht gesitueerd worden. En ze zijn zéér zéér ernstig.

Op 18 maart 2005 werd in de Facultés Universitaires Saint-Louis te Brussel namelijk een studiedag gehouden met een aantal eminente Franstalige constitutionalisten, die het statuut van Brussel onderzochten in het geval van “confederalisme”. Dit natuurlijk als omfloerste omschrijving van wat zou gebeuren als Vlaanderen de benen neemt. Confederalisme is immers een schaamlapje voor wie separatisme niet over zijn lippen krijgt. En wat bleek uit die studie? Dat in het internationaal recht zeer weinig regels bestaan omtrent de afscheiding van staten. Er is er wel ééntje dat van gigantisch belang is, en die in vloeiend Latijn luidt: “Uti possidetis iuris, ita possideatis”, of in onze prachtige moedertaal: “Zoals u in rechte bezat, zal u in rechte bezitten”.

Dit beginsel was vooral populair bij de dekolonisering: in Zuid-Amerika, waar het grondgebied van alle huidige landen eigendom was van Spanje (behalve Brazilië), bestond het grote gevaar dat de pas onafhankelijk geworden landen hun nieuwe grenzen gingen betwisten. Immers, de bestaande grenzen waren slechts binnengrenzen van het enorme koloniale rijk, die in vele gevallen de etnische grenzen niet hadden gerespecteerd. Het “Uti possidetis”-principe verhinderde al te veel twisten: Argentinië, Chili, Paraguay, Bolivië en alle andere nieuwbakken landen erkenden de administratieve binnengrenzen van het vroegere Spaanse koloniaal gebied als elkaars buitengrenzen.

Toegepast op België is het dus van enorm belang hoe deze staat uiteenvalt. Gebeurt dat in de huidige constellatie, dan kunnen noch Wallonië, noch Brussel aanspraak maken op elkaars grondgebied. Brussel kan geen aanspraak maken op Wallonië, omdat het geen constitutieve autonomie heeft van waaruit ze zelfstandig tot een aansluiting bij Wallonië zouden kunnen beslissen. Wallonië van zijn kant, kan geen aanspraak maken op Brussel, omdat het grondgebied van Brussel nu eenmaal buiten het eigen grondgebied ligt. En laat dit nu net de twee eisen zijn die bij de laatste onderhandelingen toegegeven werden: constitutieve autonomie voor het Brussels "Hoofdstedelijk" Gewest, en het realiseren van de veelgevraagde corridor.

Deze twee zaken zijn de grootste obstakels voor de leefbaarheid van de Wallo-Brux-constructie, die onder meer in 2007 door Antoinette Spaak en Serge Moureaux werd uitgesproken, maar ook in Le Soir van 17 april 2008 herhaald werd door Rudy Demotte en Charles Picqué. Ook de "note pédagogique” van de PS die in juni 2008 bekend geraakte, en waarin de befaamde corridor openlijk als mogelijkheid besproken werd, is niet zomaar een gedachte-experimentje van de Parti Socialiste, maar een serieuze poging om een antwoord te formuleren op de resultaten van die bewuste studiedag.

In de nota staat overigens letterlijk te lezen wat de werkelijke betekenis is achter de perikelen rond BHV: “Il s’agit de ne pas hypothéquer les espaces géographiques de vie que les Wallons et les Bruxellois voient pour nos enfants et leurs descendants.” Espace de vie dus, voor de Franstaligen en hun kinderen. Vertaal dat naar het Duits en je komt letterlijk uit bij het nazistisch concept Lebensraum. Er is maar één ding erger dan nationaal-socialisme, en dat is internationaal socialisme. La francité is een collectivistische ideologie en Belgicisme een onderdeel daarvan. Belgicisme is cultureel marxisme – en meer bepaald de Frankfurter Schule-variant à la Gramsci.

Als we het politiek handelen van de Franstaligen dus herdenken vanuit hun wens om zo goed mogelijk uit de Belgische constructie te vertrekken, dan wordt heel wat van hun politiek gedrag begrijpelijk. Dan blijkt ten eerste een corridor geen lachertje te zijn, maar een noodzakelijkheid om in een post-België-scenario Wallonië en Brussel te kunnen verenigen. En dan blijkt ten tweede het onbegrijpelijke verzet tegen de splitsing van BHV, glashelder te zijn: indien Vlaanderen erin zou slagen om haar taalgrenzen duidelijk te affirmeren, dan vormen die ook de staatsgrenzen van de toekomst. Dat moet ten allen prijze vermeden worden.

Deze onderhandelaars zijn dus hopeloos naïef. Als de Zes inderdaad bij Brussel gevoegd worden, dan kunnen de Franstaligen met alle gezag van de wereld beweren dat er een territoriale connectie bestaat tussen Brussel en Wallonië, en dan zal de internationale gemeenschap hun claim op de Vlaamse hoofdstad – gezien de stad effectief ook overwegend verfranst is – naar alle waarschijnlijkheid aanvaarden. Over Sint-Genesius-Rode gaat het, de rest van die gemeenten kan hen gestolen worden.

Mijn oproep in De Kwantumsprong, om te breken met dit institutioneel systeem en politieke ongehoorzaamheid te tonen, is dus acuter dan ooit. Als dit doorgaat, dan zal telkens de Vlamingen in de toekomst nog “weerspannig” zullen zijn, gedreigd worden met de onthoofding van de natie, en zal die dreiging afgekocht moeten worden. De verfransing van de Rand zal dus gewoon doorgaan, tot – inderdaad – de kabeljauw voor de Vlaamse kust ook Frans spreekt. En wanneer Vlaanderen uiteindelijk toch, in een kramp, zou beslissen uit België te trekken, dan weet ze op voorhand al dat dit een verloren zaak is. Brussel is dan wel geen gat meer in de kaart, maar een bruggenhoofd van verfransing dat diep in het Vlaamse land zal uitstralen, zelfs al is het dan “onafhankelijk”. Zij het dat ook dat maar wishful thinking geworden is sinds het Verraad van Maastricht.

Dat is de patstelling die men aan het voorbereiden is, en dat is wat moet gebroken worden in de knop, met een boude politieke actie in het federaal parlement. Een Plakkaet van Verstotinghe, zoals ik schets in mijn boek, is voldoende. Opdracht: 76 volksvertegenwoordigers vinden wiens morele integriteit groter is dan hun volgende verkiezingsuitslag.

Brecht Arnaert

InfoTwee dingen snappen de Vlamingen absoluut niet: geopolitiek en culturele hegemonie. Onze groeiende armoede is te wijten aan het feit dat we uitgezogen worden door Franse staatsbedrijven. En onze Vlaamse cultuur moet kapot, zodat we eindelijk het licht van de Franse beschaving zouden zien. Ik zeg nee. Fuck you. Ik ben Vlaming en waar ik voor werk is van mij.


De Kwantumsprong

Het idee van de kwantumsprong kan revolutionair klinken, maar is het niet. Het vraagt iets wel van de Vlamingen wat ze totaal niet gewoon zijn: opkomen voor zichzelf. De meeste Vlamingen zijn behept met het idee dat de wet gelijk staat met wat de meerderheid zegt. Nonsens. De waarheid is kwalitatief, niet kwantitatief. 99 % van de kiezers mogen vinden dat solidariteit voor verantwoordelijkheid komt, het is niet zo. La vérité ne se vote pas.

Maar in België vindt niet eens een meerderheid dat. Slechts een kleine minderheid ideologische marxisten in het zuiden van het land is echt van mening dat het individu voor de staat moet leven, en dat solidariteit altijd eerst komt, wat er ook gebeurt. Het is echter wel die minderheid die erin slaagde om het institutioneel systeem te kapen. Door list en bedrog, maar vooral ook door de onvoorstelbare naïviteit van de Vlaamse onderhandelaars - non non rien à changé - slaagde die minderheid er namelijk in haar ideologische leugen te verankeren in de Grondwet.

Op woensdag 18 februari 1970 werd niets meer en niets minder dan een gesublimeerde staatsgreep gepleegd. Dat etiket is geen overdrijving. Een staatsgreep is die politieke handeling waarbij een kleine groep de bestaande rechtsorde omverwerpt en een nieuwe machtsbalans installeert. In 1970 heeft de toenmalige “Groep van Achtentwintig” onder leiding van Gaston Eyskens net dàt gedaan: tegen alle natuurrechtelijke principes in heeft men van een democratisch meerderheidssysteem een dictatuur van de minderheid gemaakt. Op die manier is een kleine socialistische elite erin geslaagd van dit land op veertig jaar tijd één van de grootste politieke perversies van Europa te maken.

 

Via het institutioneel arrangement van 1970 slaagden de Franstalige partijvoorzitters er dus steeds meer in om België te reorganiseren op grond van de premisse dat solidariteit voor verantwoordelijkheid komt. Al die tijd konden de Vlamingen geen kant uit. Zowel in de wetgevende, als in de uitvoerende, als in de rechterlijke macht waren en zijn zij nog steeds met handen en voeten gebonden aan het Belgisch systeem. Sinds die fatale woensdag in 1970 is de macht in België dus autocratisch geworden. Men heeft de instemming van de Vlamingen niet eens meer nodig om te kunnen regeren, laat staan dat men er rekening mee zou moeten houden in de institutionele architectuur van het land. Zelfs al zou de N-VA tachtig procent van de Vlaamse stemmen halen, dan nog zou zij het land niet kunnen hervormen zonder toestemming van de PS.

Daarom is een andere strategie onafwendbaar. Onderhandelen is onzinnig, want om een onderhandeling te kunnen voeren, moet worden vertrokken van een gedeeld principe. En dat is er niet. Ook verkiezingen zijn onzinnig, want zelfs al verdubbelen alle Vlaamsgezinde partijen hun score, het punt blijft dat de sleutel van het hele juridisch kader – en dus ook van de besluitvorming – in handen ligt van de Parti Socialiste. We moeten dus fundamenteler gaan denken en ons de vraag stellen wat aan de grondslag ligt van elke juridische structuur: moraliteit.

"De wet breken om recht te halen" is niet zomaar een slogan. Het drukt een belangrijk verschil uit, namelijk het verschil tussen “law” en “legislation”, tussen “het” recht en “de” wet. Het is niet omdat een wet wordt goedgekeurd, dat ze daarom waar is. Een wet kan ook onjuist zijn. Onjuist noemen we onrechtvaardig. Of “injuste”, zo u wil.

Het is duidelijk dat het wettelijk kader in België helemaal niet meer overeenstemt met het natuurrecht: terwijl elke Vlaming metafysisch vrij geboren is, wordt hij onvrij gemaakt door menselijk toedoen. Het wordt tijd dat de Vlamingen beseffen dat de enige manier om recht te halen, het breken van de wet is.

De Vlamingen kunnen een voorbeeld nemen aan Rosa Parks, die in 1955 weigerde op te staan voor een blanke, hoewel dat wettelijk verplicht was. Wat Parks deed was de wet breken om haar recht te halen. Maar ook Vlaanderen heeft zijn dissedenten. Flor Grammens (1899 – 1985) bijvoorbeeld, een politiek dissident waar het Belgisch regime tot aan zijn dood geen raad mee wist, en een man wiens levenswerk ik diep respecteer.

Ets van de Kroatische kunstenaar Moijmir Mihatov. Een individu maakt de kwantumsprong, weg van de juridische structuur die hem onvrij maakt, richting het groeiend leger mensen die niet meer mee willen doen. De officiële ideologie faalt en brengt armoede. De Vlamingen moeten doen wat die persoon in het midden doet: de leugen doorzien, en de sprong maken.

Voor alle duidelijkheid: ik roep niet op tot burgerlijke ongehoorzaamheid. Kinderen kunnen blijven zwemmen, scholen gaan door, niemand moet zich opofferen. Ik roep op tot politieke ongehoorzaamheid. De verantwoordelijkheid om de wet te breken, ligt bij onze Vlaamse volksvertegenwoordigers in het federale parlement. Het volstaat dat een gewone meerderheid van de Kamerleden van de Nederlandse Taalgroep een “Plakkaet van Verstotinghe” aanneemt waarbij alle blokkeringsmechanismen ongegrond worden verklaard.

De Vlamingen moeten koster nog koning de goedkeuring vragen om hun soevereiniteit uit te roepen en de grondwettelijke regeling van 1970 ongegrond te verklaren. Er is geen enkele juridische uitleg die deze politiek-morele handeling kan ontkrachten, want de moraal is net de grondslag van het recht. Ze herstelt de werkelijkheid zoals die is, ze maakt een einde aan de perversie, en ze wordt daarenboven, als laatste argument, nog gelegitimeerd door een meerderheid ook.

De rol van u als burger is om de publieke opinie in die richting te bewegen. Door te praten met vrienden en familie. Door hen uit te leggen hoe de Belgische dictatuur in elkaar steekt. Door komaf te maken met de typisch Vlaamse attitude om telkens maar weer onrechtvaardigheid over zich te laten gaan. De Vlamingen zijn het enige volk ter wereld dat zichzelf onderdrukt. Dat observeerde Wannes Van De Velde zelfs al:

Ne Vlaming in’t gevang
‘t gevang van zijn complexen
De sleutel ligt er bij aan zijn zij
Doe open maak hem vrij

InfoWannes Van De Velde was lang niet de enige artiest die dit beschreef. Zelfs Willy Vandersteen begreep de Vlaamse angst, maar legde zich hier nooit bij neer. In "De Krimsoncrisis" pleit hij zelfs openlijk voor een Vrij Vlaanderen. In een volgende Kwantumsprong Nieuwsbrief ga ik in op het belang van artiesten in de Vlaamse vrijheidsstrijd en de perversie van onze Vlaamse culturele elite.


Oproep: verspreid het woord.

Met dank aan Erwin Vanmol voor zijn toestemming om deze cartoon te gebruiken!

De traditionele media zijn ziende blind, of willen het niet zien: België is een dictatuur. Op deze nieuwsbrief zijn welgeteld 831 mensen aangesloten. Dat is peanuts, zeker in vergelijking met het aantal mensen dat onze media dagelijks kan indoctrineren met collectivistische propaganda. Van Kathleen Cools in Ter Zake tot Friedl Lesage op Radio 1 tot Yves Desmet in De Morgen: allen staan ze in dienst van dezelfde premisse: dat het individu ondergeschikt is aan de collectiviteit, en dat die collectiviteit België moet zijn.

Maar de 21ste eeuw is de eeuw van het individu, die zélf beslist wat het wel of niet wil horen, en die zélf zijn eigen media maakt. Daarom deze oproep. Post de link naar het E-book (www.dekwantumsprong.be) op Facebook. Twitter erop los (#kwantumsprong). En vooral: spoor nieuwe mensen aan om het boek ook daadwerkelijk te gaan lezen. Stuur deze nieuwsbrief door naar zoveel mogelijk mensen.

Deze nieuwsbrief zal in het vervolg verschijnen wanneer het past. Ik kan het echter niet laten om dagelijks commentaar te geven op de absurde politieke situatie. Wie op de hoogte wil blijven van mijn opinies kan zich abonneren op het Facebook-nieuwskanaal van De Kwantumsprong. Klik op de afbeelding hierboven om u daarop te abonneren.

Aarzel niet om argumenten uit het boekje te gebruiken wanneer u online discussies voert. U kunt deze knippen en plakken uit het gratis E-book naar hartelust. Bewaar echter ten allen tijde uw waardigheid in het debat. Vergeet niet dat de meeste mensen jarenlang bloot gestaan hebben aan Belgicistische propaganda en soms heel emotioneel kunnen reageren. Een gepaste reactie is dan kalm te blijven, en hen naar www.dekwantumsprong.be door te verwijzen. Succes!

 

InfoMocht iedereen deze nieuwsbrief doorsturen aan 3 contacten (denk even aan drie contacten: wie ziet u voor zich?), dan zijn we meteen met meer dan drieduizend. Dat is: mocht iedereen dat doen ... we zien wel. Mag ik alvast op u rekenen?

De Kwantumsprong
Volg ons op:
Facebook Tumblr Twitter Linkedin Blogger Google+
 
De Kwantumsprong